Ik had het geluk dat een van mijn mededuikers een prachtig onderwater fototoestel had, waarmee zij prachtige foto’s heeft gemaakt. Zodat ik nu jaren later nog steeds af en toe kan genieten van deze prachtige duiken.

Met dezelfde duikschool ging ik die week ook mee duiken in Cozumel. Volgens allerlei informatie in duikbrochures zou dit gebied een van de mooiste duikbestemmingen in de wereld zijn. Helaas viel de eerste duik me toch tegen. Het koraal was op enige mooie koraalrots-formaties niet wat ik eerder had gezien. Ik zag een vrij kale bodem en er waren weinig grote vissen en scholen vissen. Misschien was dit niet de beste plek om te duiken. De tweede duik die we die dag maakten, was in een woord geweldig en maakte mijn duikdag weer helemaal goed! We doken naar een scheepswrak dat op 25 meter diepte. Het was voor mij de eerste keer dat ik via een touw afdaalde. Ik kreeg na afloop een compliment van mijn instructeur, omdat mijn duikbril tijdens het afdalen steeds vol liep met water. Zonder in paniek te raken heb ik mijn bril onder water een paar keer afgezet en opnieuw opgezet.

Het was een prachtig gezicht dat wrak, dat eerst nog wazig was, maar tijdens het afdalen steeds duidelijker zichtbaar werd. We mochten jammer genoeg niet naar binnen, maar het was prachtig om rond het wrak te zweven en de kans te hebben om een grote vis tegen te komen van achter elk obstakel.

Terug naar het duiken want daar ging ik toen natuurlijk voor naar San Diego. Eigenlijk reisde ik daar zonder enige verwachting naar toe. De duikschool had ik in de Lonely Planet gevonden en alles verliep toen ook volgens plan want diezelfde middag maakte ik al mijn eerste duik samen met de instructeur en iemand uit de omgeving van San Diego. De dagen er na dook ik alleen samen met mijn duik instructeur. Veel toeristen waren er toen verder niet. Het duiken in La Jolla viel me helemaal niet tegen. Met de dag raakte ik steeds enthousiaster, zeker na de tweede duik waarin we bezoek kregen van een zeeleeuw die vlak voor ons allemaal kunstjes opvoerde, ongelofelijk tof, zo dichtbij en dan allerlei koprollen en andere leuke bewegingen, het leek wel een circus voorstelling. Ongelofelijk balen was toen wel dat op advies van de duikinstructeur mijn onderwater camera zo goed had opgeborgen dat ik hem niet uit mijn zak kon halen en dus geen foto’s van kon maken. Hier had ik natuurlijk onvergetelijke foto’s van willen maken. De volgende duiken stonden helemaal in het teken van dit prachtige schouwspel. Zou het zich nog een keer herhalen, zou diezelfde zeeleeuw of een andere zich nog een keer laten zien, maar helaas zoals zo vaak in de ongerepte natuur, we hadden geen zeeleeuw meer gezien. Het duiken in een dicht woud van Kelp, een soort waterplant was ook een avontuur op zich daar zo duikend in die groene gangen van waterplanten. Een ander zeedier wat ik zeker niet meer vergeet was de luipaardhaai die we helaas alleen zagen in de golven toen we met onze uitrusting de zee in liepen, geweldig wat een prachtig dier was dat met al die donkere stippen op zijn rug. 

Ik kreeg een heel aardig chaletje toegewezen met een prachtig zwembad voor mijn neus en waar ik bij mijn eerste duik mijn duikkunsten aan de instructeur moest laten zien. Dit zeer tegen mijn zin in maar het was alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatste gedoken had. Na twee rondjes had mijn instructeur het wel gezien en het echte werk kon beginnen. Voornamelijk dook ik hier of samen met mijn instructeur of in klein groepjes met hooguit vier duikers en een instructeur. Dat gaf mij ruimte en vrijheid om heel veel te leren van mijn instructeur of mededuiker en mij verder te verdiepen in onderwater fotografie Het water was ongelofelijk helder en daardoor was het zicht fenomenaal. Want als het water helder is en het zonlicht goed door komt dan was het daar diep onder water weer zo ongelofelijk genieten van al die prachtige vissen en koralen en het waren vooral die hele grote zeeschildpadden die daar de show stalen.

Letterlijk betekend Raja Ampat ‘vier koningen’ en liggen in de provincie West Papua in het Oosten van Indonesië en midden in de koraal driehoek. Via de plaats Sorong dat gelegen was op het vele malen grotere eiland Papua New Guinea reisde ik toen per veerboot naar het eiland Waisago waar ik mee kon liften op een taxiboot en werd af gezet bij mijn gasten verblijf. Eigenlijk schieten woorden tekort want wat kon deze overweldigende natuur mij blij maken Die helder blauwe zee en dan die prachtige kalkstenen eilandjes die uit het water verrezen en begroeid waren met een ongelofelijk dichte vegetatie van planten en bomen en waar prachtige dieren leven zoals onder meer de paradijs vogels. Op de grotere eilanden zijn zelfs bergen van meer dan 1200m hoog met ondoordringbare jungles. Wat een natuur paradijs en wat een avontuur om daar te komen. 

Typisch een backpackers gelegenheid waar we in de eet hut vaak overdag en ’s avonds gezamenlijk aten.  Het grote nadeel van dat verblijf was dat het geen combinatie met een duikschool had, zo bleek later. Bij veel verblijven in Raja is dit wel het geval.  Helaas deze bleken vol geboekt of te duur en waar ik de eerste dag alleen kon snorkelen gingen de andere gasten duiken met nabij gelegen duikscholen. Dit was toen een enorme tegenvaller want naast een aantal excursies kwam ik natuurlijk om te duiken. Echter toen ik die middag bij de eigenares informeerde of zij wellicht nog ergens een duikschooltje wist die mogelijk wel nog een plekje vrij zouden kunnen hebben verwees ze mij naar de buren. Want die waren van plan een nieuwe duikschool te openen maar ze wist toen niet of ze al geopend waren. Dat bood toen perspectief en opgetogen volgde ik toen het paadje door de jungle naar de buren. Even later bereikte ik een open plek met chaletjes in aanbouw en iets dat leek dienst te doen als kantoor.