Om half twee ‘s nachts landde ik op het vliegveld van Santo Domingo de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Hoewel ik van te voren mijn hotel geïnformeerd had dat ik ‘s nachts zou arriveren en de nachtportier gelukkig nog wakker was maar mijn kamer bezet bleek. En daar stond ik dan in de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek midden in de nacht met mijn spullen op straat! Gelukkig was de taxi chauffeur zo vriendelijk om om te draaien en op dit tijdstip op zoek te gaan naar een ander hotel. Ondanks goede voorbereidingen toch weer voor verassingen komen te staan. Zo ook toen weer. Dat vraagt vaak om improvisatie en geduld.
Zo ook in de Dominicaanse en wat kwam ik daar in het begin onvriendelijke mensen tegen. Ook dat had ik niet eerder mee gemaakt. Zodoende besloot ik om niet lang in Santo Domingo te blijven want twee dagen later reisde ik naar Boca Chica.
Boca Chica is een niet al te grote plaats niet ver van Santo Domingo met een prachtig strand en waar ik leuke mensen ontmoette. In het weekend komen veel mensen vanuit Santo Domingo naar Boca Chica toe om van zon, strand en zee te genieten en ‘s avonds worden er leuke feestjes gevierd. Muziek was er overal! Ja hier waande ik me weer in de Caribbean met Michael Jackson’s Billy Jean dat iedere dag uit een van de gigantische luidsprekers van een van de gezellige strandtentjes knalde. En natuurlijk niet te vergeten het tromgeroffel van groepjes muziekanten die hun muzikale talenten graag lieten horen. Een heerlijk strand en zee met een volleybalnet en waar ik aan het einde van de dag samen met een aantal gezellige locals leuke potjes beach volleybal speelde.
Vanuit Boca Chica reisde ik in oostelijke richting langs de kust naar het plaatsje Bayahíbe. Kennelijk was ik niet de enige want iedere ochtend kwam er een lange stoet bussen vol toeristen langs mijn hotelletje gereden en die gingen allemaal naar dat ene strand! Het was even zoeken maar ook hier vond ik een rustige baai met een mooi strand en waar een leuke en gezellige restaurantjes bij lagen.
Na een aantal prachtige en zonnige dagen en weer heerlijk van die geweldige Caribische zee genoten te hebben besloot ik de lange stoet bussen vol toeristen in oostelijke richting niet langer te volgen. Ik wist dat Punta Cana prachtige stranden te bieden had maar daarnaast is het ook volgebouwd met resorts. Zonnebaden en attractieparken dat is niet wat ik zocht tijdens deze reis. Ik kocht ergens een souveniertje en de eigenaar sprak over het echte Dominicaanse leven. Dat fascineerde me en sprak me aan: het echte Dominicaanse leven! Een plek zonder lange rijen toeristen en afgezette stranden. Ik besloot om om te draaien en in een andere richting te koersen. In de richting van Samana.
Samana is een schiereiland in het noorden van de Dominicaanse Republiek. Tussen dit schiereiland en het vaste land ligt een beschermd zeereservaat ‘ Bahia de Samana’ waar ieder jaar een grote groep Bultrug walvissen overwinterd in het warmere water. Men schat dat hier ieder jaar zo’n 1500 – 2000 dieren overwinteren en de kans is groot dat je er een tegen komt tijdens een van de whale watching tours.
Onze kleine motorboot vertrok vanuit Las Galeras met twee Franse toeristen, de kapitein, zijn assistent en ik op die vroege ochtend ergens in april! Ik was aangenaam verrast door de vriendelijkheid en gemoedelijkheid waarmee we op de boot welkom werden geheten. Dit was ik gewend tijdens het duiken. Vol goede moed en goede zin die heerlijke hoge golven van de open zee tegemoet tredend. Op zoek naar prachtige zeedieren die je op de een of andere manier zo kunnen verassen en fascineren dat je er nooit genoeg van krijgt om er naar te kijken en ze te bewonderen. Zo ook nu weer want onze kapitein had al een groepje walvissen gespot die zich zo heel af en toe lieten zien. Een vim, een rug maar daar leek het bij te blijven deze keer. Toch niet want op een onverwacht moment en ik schat zo’n vijf en dertig meter van onze boot vandaan sprong er een met een reusachtige sprong uit het water. Een groot deel van het lijf rees uit het water. Ongelofelijk wat een jump en er volgde er nog twee. Even later merkte de kapitein er een onder de boot op. En inderdaad een groot zwart wit gedaante was onder de boot zichtbaar. Dat was voor mij het startsein om mijn onderwater camera te pakken en de kapitein om toestemming te vragen om het water in te duiken en om dit geweldig dier op foto proberen te zetten. Natuurlijk duurde het even om mijn uitrusting aan te doen en het water in te duiken maar het was me gelukt! En hoewel het dier al op grote afstand was is het een van de mooiste onderwater foto’s die ik heb. Nooit eerder heb ik zo’n groot zeedier onderwater gezien! En dit was een jong dier de ouders kunnen wel twee keer zo groot worden.
Na deze fantastische walvistour de Samana reisde ik verder naar een prachtig strand genaamd Playa Rincón. Op een half uurtje lopen had ik een heerlijk gemoedelijk hotelletje geboekt met vriendelijk personeel en dat uitzicht gaf op een prachtige baai en dat geweldige strand. Genieten geblazen en wat heeft het me prachtige foto’s opgeleverd. De dag er op liep ik, of zeg maar gerust klauterde ik samen met mijn gids en twee andere rugzak toeristen uit Brazilië naar Parc National Cabo Carbon. Een aantal prachtige kleurrijke mineraal bronnen vormde het eindpunt van deze prachtige wandeling voornamelijk bergop. Op de terugweg werden we opgehaald en werden we getrakteerd op een prachtige boottocht langs kliffen en baaitjes!
En zo vond ik mijn weg in een schitterend natuurgebied met leuke mensen en met geweldige activiteiten om te ondernemen. Al wandelend door kleine dorpjes kan ik hier zeggen dat ik iets van het echte Dominicaanse leven heb mogen aanschouwen en bewonderen. Na een maand op reis te zijn geweest in Samana was ik weer terug in Santo Domingo maar met een heel ander reis gevoel dan toen ik er ruim zes weken te voren arriveerde. Dit keer had ik geen hotel geboekt in een van de buitenwijken van de stad maar in de historische binnenstad.
Iedere dag liep ik een rondje over de Malecón. De weg langs de zee met prachtige standbeelden en monumenten uit een ver verleden. Hier merkte ik de band tussen stad en water goed op. Hier komen de bewoners na hun werk of in het weekend gezellig samen om te praten over alle daagde dingen. Hier werd gedemonstreerd en kreeg ik ook een Dominicaanse vlag in mijn handen geduwd. Ik begon steeds meer van de stad te houden met al zijn prachtige geplaveide straatjes en steegjes waar om de zoveel meter wel die prachtige vlag wapperde. En in die lange hoofdstraat van het centrale plain met die mooie lage Kathedraal waar ik na een week bijna iedere straat muzikant kende en waar het door die straatmuzikanten zo gezellig vertoeven was. Ik vroeg me af of ik hier nog ooit weg wilde. Wat een fantastische stad!
