Bogotá, Colombia – Een maand tussen geschiedenis, muurschilderingen en onverwachte ontmoetingen.
Vanuit Costa Rica vervolgde ik mijn reis richting de Nederlandse Antillen, met een tussenstop in Bogotá. De Colombiaanse hoofdstad, gelegen op ruim 2.600 meter hoogte, zou uiteindelijk een maand lang mijn thuis zijn.
Eerlijk gezegd had ik mijn bezoek nauwelijks voorbereid. Verhalen over drugshandel, criminaliteit en corruptie hadden me nooit echt afgeschrikt, maar ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten. Gelukkig hielp mijn zus me bij het zoeken naar een verblijfplaats en zo kwam ik terecht in La Candelaria, het historische hart van Bogotá.
Al vanaf de eerste dag voelde ik me er thuis.
De kleurrijke koloniale huizen, oude kerken, musea, pleinen en smalle straatjes deden me denken aan andere bijzondere plekken die ik tijdens een van mijn reizen had bezocht, zoals Old Havana in Cuba, La Boca in Buenos Aires, Lapa in Rio de Janeiro en Ciudad Colonial in Santo Domingo. Het zijn wijken waar geschiedenis, cultuur en dagelijks leven op een natuurlijke manier samenkomen.
Om de stad beter te leren kennen boekte ik een fietstour. Dat is iets wat ik vaker doe tijdens het reizen; het is een leuke manier om een stad te ontdekken én om nieuwe mensen te ontmoeten.
Onze tocht begon op het indrukwekkende Plaza de Bolívar, het politieke en historische centrum van Colombia. Hier staat het standbeeld van Simón Bolívar, de vrijheidsstrijder die grote delen van Zuid-Amerika hielp bevrijden van de Spaanse overheersing. Rondom het plein staan prachtige historische gebouwen, waaronder de Catedral Primada.
Tijdens de fietstocht ontdekte ik ook de enorme contrasten van Bogotá. De stad ligt midden tussen de bergen en strekt zich kilometers ver uit. We bezochten markten vol exotisch fruit waarvan ik sommige soorten nog nooit had gezien of geproefd. Overal bruist het van het leven.
Wat mij misschien nog wel het meest opviel, was de streetart.
Bogotá wordt vaak gezien als een van de belangrijkste streetart steden ter wereld. Kleurrijke muurschilderingen vullen complete gevels en vertellen verhalen over sociale ongelijkheid, de positie van inheemse bevolkingsgroepen, politieke conflicten en de geschiedenis van het land.
Op vrijwel iedere straathoek was wel iets te ontdekken.
Sommige werken waren indrukwekkend door hun formaat, andere juist door hun boodschap. De stad voelt hierdoor als één groot openluchtmuseum waarin kunst, geschiedenis en actualiteit samenkomen.
Een andere plek die indruk maakte was Monserrate. Deze beroemde berg torent hoog boven de stad uit en biedt een schitterend uitzicht over Bogotá. Regelmatig liep ik een groot deel van de route omhoog als ochtendtraining. Op deze hoogte voelde iedere trede als een extra uitdaging, maar het uitzicht maakte alles goed.
Naast het ontdekken van de stad wilde ik ook mijn Spaans verbeteren. Daarom volgde ik lessen in de indrukwekkende Luis Ángel Arango Bibliotheek, een van de grootste bibliotheken van Colombia. Mijn Spaans was nog lang niet perfect, maar het gaf me steeds meer mogelijkheden om contact te maken met de mensen om me heen.
En juist die ontmoetingen maakten mijn verblijf bijzonder.
Ik raakte bevriend met medewerkers van Tiendas de barrio (kleine en gezellige buurtcafétjes waar locals samenkomen voor een goed gesprek en lekkere koffie of een ijskoud biertje), ontdekte ik lokale restaurants en werd ik regelmatig uitgenodigd om typische Colombiaanse gerechten te proberen. Een van mijn favoriete plekken was een klein restaurant waar een Cubaanse vrouw heerlijke visgerechten bereidde. Op een andere avond werd ik uitgenodigd om te eten in een restaurant dat werd gerund door mensen uit het Amazonegebied. Daar luisterde ik naar verhalen over hun cultuur terwijl ik genoot van traditionele gerechten en lokale drankjes.
Ook salsa mocht natuurlijk niet ontbreken.
Aanvankelijk bleek het lastig om als individuele reiziger danslessen te vinden, maar uiteindelijk kreeg ik op een heel onverwachte manier toch les. Twee enthousiaste Colombiaanse vrouwen, die werkten in zo’n gezellige Tienditas en waar ik vaak kwam, namen het initiatief om mij de eerste stappen te leren. Zo werd een middagje koffie drinken ineens een salsa-les.
Langzaam begon Bogotá steeds vertrouwder te voelen.
Overdag dwaalde ik door historische straatjes, bezocht markten, pleinen en musea. ’s Avonds zat ik vaak op een plein waar jongeren muziek maakten, rapten of gewoon samenkwamen. Soms verstond ik slechts een paar woorden van hun Spaanse teksten, maar de sfeer sprak voor zich.
Bogotá liet me een andere kant van Colombia zien dan de beelden die vaak het nieuws halen. Natuurlijk zag ik ook de armoede, de dakloosheid en de maatschappelijke uitdagingen waarmee de stad worstelt. Maar tegelijkertijd zag ik een stad vol creativiteit, energie, gastvrijheid en veerkracht.
Na een maand vertrok ik weer richting mijn volgende bestemming.
Wat bleef waren de herinneringen aan kleurrijke straten, indrukwekkende kunstwerken, vriendelijke mensen, eindeloze wandelingen door La Candelaria en de vele onverwachte ontmoetingen die het reizen zo bijzonder maken.
Bogotá verraste me. En juist daarom zal deze stad altijd een speciale plek behouden tussen de mooiste herinneringen van mijn reis door Midden- en Zuid-Amerika.
