Costa Rica
Vanuit Jamaica vervolgde ik mijn reis naar Costa Rica! Ik ging Jamaica missen; de leuke mensen die ik onderweg ontmoette, en waar ik bij had gelogeerd en natuurlijk Bob Marley en zijn fantastische muziek! Er was voor mij geen betere plek dan de vrije natuur om alles te laten bezinken. Want wat was Jamaica een fantastisch reisavontuur geweest, en Costa Rica leek de ideale bestemming voor natuurliefhebbers, rugzaktoeristen en avonturiers.
Ik landde op Juan Santamaria International Airport in San José, de hoofdstad van Costa Rica. Veel wist ik nog niet van het land, behalve dat het bedekt was met een prachtige natuur in de vorm van schitterende regenwouden vol met veel verschillende dier- en plantensoorten. Deze prachtige natuur wordt gelukkig goed beschermd! Wist je trouwens dat Costa Rica geen leger bezit! Misschien is het daarom een van de meest vredelievende landen op aarde, en is het land het beste te omschrijven als: ‘a mix of friendly people, beautiful beaches, awesome sea life, amazing plants and animals, impressive volcanoes and other fantastic landscapes!
“We gaan het zien”
Ik liet het maar op me afkomen. Mijn toffe zusje hielp me weer bij het uitstippelen van een super interessante reisroute en leuke betaalbare accommodaties.
“Pura Vida”
Je hoort het overal in Costa Rica! Deze uitdrukking zegt heel veel over hoe Costa Ricanen in het leven staan. Een term die niet alleen gebruikt wordt als ‘enjoy life’ of ‘No worries life is good’, maar ook om te vragen hoe het met iemand gaat. In bredere zin betekent het iets als: Probeer zoveel mogelijk van het leven te genieten en laat je niet afleiden door kleine vervelende dingen, geniet van de prachtige natuur! Een ding was zeker, ik ging me niet vervelen! Al swingt de hoofdstad San José helaas niet en viel er weinig voor toeristen te beleven, in tegenstelling tot andere Midden- enZuid-Amerikaanse steden, zoals Buenos Aires en Rio. Ik verbleef een paar nachten in San José om mijn volgende bestemming uit te zoeken: Tortuguero National Park. Na ongeveer vijf uur met de bus en een boottocht, kwam ik aan in het dorp Tortuguero, vrij vertaald ‘schildpaddendorp’ , waar ik aangenaam verrast werd door de smalle paadjes, kleurrijke huisjes, winkeltjes en restaurantjes. Wel moet je opletten voor roekeloze fietsers. Gelegen midden in de jungle met aan de ene kant prachtige rivieren, waar ik met een gids prachtige kajaktochten langs uitgestrekte mangroves maakte, en aan de andere kant de zee. Op de dertig kilometer beschermde kuststrook, langs Tortuguero, komen ieder jaar duizenden zeeschildpadden hun eieren leggen. Zeeschildpadden graven hun nesten alleen op de plek waar ze geboren zijn. Op veel plekken in de wereld verdwijnen de nestplekken door bebouwing. Helaas is dit niet de enige bedreiging voor zeeschildpadden; ze worden vaak als bijvangst gevangen of ze overlijden door het eten van plastic dat ieder jaar in zee gedumpt wordt. Daarnaast wordt de Groene Zeeschildpad in sommige delen van de wereld legaal gevangen en gegeten, zoals in Australië, Japan en Papua Nieuw Guinea. Men schat dat er sinds de jaren tachtig meer dan twee miljoen zeeschildpadden legaal en illegaal gedood zijn. In Costa Rica kunnen vijf van de zeven soorten zeeschildpadden redelijk veilig en ongestoord hun nesten graven. In T ortuguero kruipen er dan ook elk jaar twee verschillende soorten het strand op. Een prachtig natuurfenomeen is als de eieren uitkomen en de kleine schildpadjes zich uit het nest graven en in grote getallen naar de zee kruipen. Ieder nest kan soms wel uit meer dan 100 schildpadjes bestaan, waarvan zo’n vijf de volwassen leeftijd behaald. Wat had ik dit graag willen zien en die kleine rakkers succes willen wensen op hun moeilijke maar hopelijk lange levensreis. Onder leiding van een toffe gids trok ik ’s avonds en ’s nachts samen met andere avontuurlijke toeristen de jungle in. Hiervoor droeg ik goed beschermende kleding tegen allerlei vervelend stekende insecten. Ik zag daar geweldige dieren; prachtige grote insecten zoals de neushoorn sabelsprinkhaan (Copiphora rhinoceros), diverse slangensoorten waarvan de grootste de Boa Constrictor, een Luiaard die zich traag voortbewoog, dit dier zien bewegen is sowieso een zeldzaamheid, een slapende T oekan en tenslotte de grappige groene boomkikker met grote oranje ogen, waar ik mooie foto’s van heb kunnen maken.
Op naar de volgende bestemming! Ik stapte op de boot naar het stadje Puerto Viejo. Het was een prachtige boottocht, langs mooie in het water weerspiegelde mangroves. Mangroves zijn bomen en struiken die groeien langs tropische rivier- en kustgebieden. Door middel van hun sterke en dicht vertakte wortels beschermen de mangroves het land goed tegen golven en hoogstaand water. Daarnaast dienen ze ook als schuilplaats en als kraamkamer voor diverse vis- , amfibieën- en reptielensoorten. Onze kapitein maakte nog een extra rondje toen een grote krokodil van misschien wel zes meter lang het water in gleed. Geen aangename plek om ‘s morgens een baantje te zwemmen.
Puerto Viejo: een heerlijk stadje gelegen aan de Caribische zee met een echte Caribische reggae vibe, even waande ik me weer op Jamaica. Het is een waar surfparadijs, met schitterende stranden en een heerlijke zee. Ik maakte hier mooie fietstochtjes, waarbij ik dan tussendoor afstapte om een duik te nemen, de temperatuur kon namelijk ‘s middags flink oplopen. ’s Avonds volgde ik er Spaanse les. Ik had al aardig wat Spaanstalige landen bezocht, maar zelf Spaans leren spreken schoot niet echt op.
Weer terug in San José nam ik de bus naar het stadje Sierpe om daar per boot verder te reizen naar Drake Bay. Ik verbleef hier twee weken in een heerlijk hotel waarbij ik het gevoel had dat ik in een fantastisch natuurparadijs beland was. Drake bay, in het Spaans ‘Bahia Drake’, is een prachtige baai met afgelegen stranden en lagunes en vormt het schiereilandOsa. Hier ligt het nationaal park Corcovado, vanwege een enorme schat aan dier- enplantensoorten, een van de mooiste en belangrijkste nationale parken van Costa Rica. Ik heb hier grote rode, blauwe en gele Ara papegaaien gezien, en prachtig gekleurde= toekans, ook zag ik een grote miereneter hoog in de bomen zich makkelijk voortbewegen over gevaarlijk zwiepende takken en zelfs een leguaan koppeltje dat iedere ochtend heerlijk lag te zonnen op een tak van een reusachtige Mangoboom. Ik kon het goed vinden met de eigenaren van mijn hotel, ik voelde me er thuis. Na een aantal dagen mocht ik in de mooiste kamer van het hotel logeren, van waaruit ik een prachtig uitzicht over die mooie en bijzondere baai had. Tevens hoefde ik de weg, nou ja ‘weg’ het was meer een kiezelpad, maar over te steken om heerlijk te kunnen zwemmen in de zee. Vanuit mijn kamer had ik een prachtig uitzicht op Cano Island. Ik vond dit zeereservaat een van de mooiste plekken in Costa Rica, zeker omdat ik hier ook fantastisch kon duiken! Bij schitterende zonsopgang, vertrok ik iedere ochtend met de boot in de richting van mijn favoriete eiland, waar ik vanaf half juli hier grote aantallen bultrugwalvissen kon zien en met een beetje geluk zelfs de walvishaai. De bultrug walvis had ik in Samana in de Dominicaanse Republiek eerder gezien, maar helaas miste ik elke keer, helaas nu ook, de walvishaai. Ik heb wel diverse zeeschildpadden gezien, met name de Groene en Karetschildpad, daarnaast zag ik de Barracuda en kleinere vissoorten en ook Witpuntrifhaaien. Deze haaiensoort is het makkelijkst te herkennen aan hun vinnen, waarvan de punt wit is en hun gestroomlijnde lichaam. Zware stroming kon het zicht soms verminderen waardoor we dan wat dieper, tot wel dertig meter, doken om onder de stroming door te zwemmen. Vanwege de met kleurrijk koraal begroeide rotsbodem vind ik dit een van de mooiste duikplekken van Costa Rica!
Na dit geweldige duikavontuur, nam ik de bus richting Puntarenas waar ik per boot naar het schiereiland Tortuga reisde. Natuurlijk vroeg ik mij meteen af hoe het onderwaterleven er daar uit zou zien. Helaas viel het in eerste instantie tegen. Het zicht op de eerste duik was belabberd, gelukkig was de tweede duik iets beter. Maar in vergelijking met Cano Island was dit eiland bij lange na niet zo’n mooie en avontuurlijke plek om te duiken. Wel mooi waren de prachtige rotsformaties die rondom het eiland uit het water staken, waarvan ik op de
terugweg, vanuit de boot, prachtige foto’s heb gemaakt.
Aan de hand van een foto uit de Lonely Planet, die mijn aandacht had getrokken, reisde ik verder naar de kustplaatsjes ‘Mal Pais’ en ‘Santa Teresa’, wat voornamelijk bekend stond als surf hotspot, niet ver gelegen van het nationaal park ‘Cabo Blanco’. Op de foto was eengrote rots te zien die half uit het water stak, omringd door mooie palmbomen en omgevendoor een heldere lichtblauwe zee. Wow, de ultieme vakantiefoto! Na hier en daar watrondgevraagd te hebben kwam ik er achter dat de foto, een eindje verderop, genomen wasaan het begin van het nationaal park! Wat kan een eindje lopen langs prachtige stranden met palmbomen en een helderblauwe zee, toch een ongelofelijk heerlijk gevoel opleveren! Met als bonus een bijna privé strand met uitzicht op de prachtige foto die ik hierboven beschreven heb!In Montezuma nam ik de boot naar het vasteland en vervolgde ik mijn reis naar het oudste en bekendste nationale park van Costa Rica: Manuel Antonio. Ik logeerde hier in een hotel dat dicht bij de ingang van het park lag, rechts tegenover een prachtig strand, mooier kon eigenlijk niet. Het regenseizoen was inmiddels aangebroken, dit kon ik goed merken aan de enorme buien die zo nu en dan overtrokken. In het park kwamen de goed aangelegde paden nu erg van pas, want ondanks al het water was het park toch goed te belopen, natuurlijk voor de echte avonturiers iets minder aantrekkelijk. Het mooiste van het park vond ik de stranden, met enorme grote rotsblokken en prachtige leguanen die daar lagen op te warmen in schaarse zonnestralen, of op hun dooie gemak rond kuierden. Ik waande me daar voor heel even in Jurassic Park of de Prehistorie.
Via San José reisde ik per bus naar mijn laatste bestemming, het plaatsje La Fortuna in het noorden van Costa Rica. Gelegen aan de voet van een actieve vulkaan, vond ik dit een levendig en gezellig plaatsje met enorm veel restaurantjes, leuke mensen en een fantastisch aanbod aan activiteiten die rondom de vulkaan te doen waren. Door de regen was de top van de vulkaan vaak in mist verhuld. Hierdoor konden we op de dag dat ik naar de top van de vulkaan zou klimmen, samen met mede toeristen onder leiding van een gids, niet de top bereiken vanwege de veiligheid. Na de klim sloten we deze dag badend in een heerlijk warm stromende rivier af, een echte hot spring! Echt een aanrader want iedereen kikkerde er heerlijk van op!
Over kikkers gesproken; Costa Rica staat bekend om zijn enorme diversiteit aan kikkersoorten, bijzondere kleurrijke soorten, waarbij geldt: hoe kleurrijker hoe giftiger. Het viel me al op bij de Duitse vrouw op Jamaica waar ik logeerde wiens honden en katten achter alles wat rondsprong aanrenden, behalve dat kleine kikkertje die ze dan ook in een grote boog vermijdden. Veel van deze prachtige kikkersoorten, maar ook andere zeldzame amfibieën- en reptielensoorten, kun je tijdens avond- en nachtwandelingen onder leiding van ervaren en deskundige gidsen in het wild zien. Meestal zie je al meerdere verschillende soorten, maar dat worden er alleen maar meer als er veel regen gevallen is: Hoe meer regen, des te meer verschillende soorten kikkers, slangen, hagedissen, leguanen en andere amfibieën en reptielen je zal zien. Heel bijzonder vind ik de; Aardbeikikker die de grappige bijnaam Blue Jeans frog heeft gekregen door zijn rode bovenlijf en blauwe pootjes, pas op want dit kikkertje is erg giftig, de Glaskikker waar je doorheen kunt kijken en de Groene boomkikker een icoon van het Costa Ricaanse regenwoud. Deze prachtige diertjes hebben vaak één ding gemeen, ze zijn allemaal erg fotogeniek; door hun vaak prachtige bonte en felle kleuren, grappige en opvallend grote voetjes en gekleurde oogjes! Via een prachtige busreis over slingerende weggetjes reisde ik terug naar San José. Wat een prachtig land vol met geweldige natuur, en wat had ik hier weer leuke mensen ontmoet!
Het was weer een echt rugzak avontuur geweest.
Op naar mijn volgende reis!
